Over de auteur

‘Er fonkelt meer dan genoeg goud in De adamiet, de tweede roman van Piet de Moor. Deze novelle is verplichte literatuur voor wie geïnteresseerd is in de voortgang van de vaderlandse letteren’ (Michael Bellon in De Standaard der Letteren, 7 januari 2011).

‘Piet de Moor hoort, met schrijvers als Hans-Magnus Enzensberger en Geert Mak, tot de selecte groep West-Europese intellectuelen die mateloos worden geboeid door lot en cultuur van het stuk Europa dat ingekneld ligt tussen Duitsland en Rusland’ – de Volkskrant van 20 januari 2006 naar aanleiding van ‘Schemerland’.

Sinds het midden van de jaren tachtig zwerft Piet de Moor door Midden-Europa. Hij reist naar steden als Berlijn, Boedapest, Sarajevo en Tirana en spreekt met schrijvers, essayisten, historici en filosofen. De Moor verzet zich tegen de grote dogmatische en totalitaire verhalen en gaat in zijn gesprekken en beschouwingen op zoek naar het kleine en marginale dat de geschiedenis verheldert.

Piet de Moor (14 juni 1950) is schrijver/publicist. Hij woonde in de jaren zeventig twee jaar in West-Berlijn en maakte diverse reizen door Rusland, Midden-Europa en de Balkan. Sedert 1 juli 2010 woont hij weer in Berlijn.

Boekpublicaties:

- ‘Uit de dode hoek. De metamorfose van Midden-Europa’ (Meulenhoff, Amsterdam, 1992). Centraal-Europese essays, reportages, interviews.

- ‘Een masker voor de macht. Ismail Kadare, schrijver in de dictatuur’ (Van Gennep, Amsterdam, 1996). Derde editie: januari 2006. Een Duitse vertaling van dit essay over de Albanese auteur Ismail Kadare (International Booker Prize 2005) verscheen onder de titel ‘Eine Maske für die Macht. Ismail Kadare, Schriftsteller in einer Diktatur’ bij de Zwitserse uitgever Ammann (januari 2006). Albanese  vertaling bij uitgeverij Onufri (Tirana) onder de titel ‘Një maskë për pushtetin’.

Recensie in de Neue Zürcher Zeitung van 19 december 2006

http://www.nzz.ch/2006/12/19/fe/articleeoed9_1.84240.html

- ‘De gelaarsde God. Stalin en de aura van de macht’ (Van Gennep/ Halewyck, Amsterdam, 2003).  Tweede editie: maart 2003).

- ‘Schemerland. Stemmen uit Midden-Europa’ (Van Gennep, Amsterdam, mei 2005. Tweede editie: februari 06. Derde editie: juli 2006).

De kritiek over ‘Schemerland’:

‘Na al die jaren komen al die ervaringen bijeen in zijn verslavend mooie “Schemerland”.’ – Michel Krielaars in NRC Handelsblad

‘Een grandioos boek (…) indringende, erudiete en bevlogen teksten. Dit boek heb ik niet zozeer gelezen, maar verslonden.’ – Dirk Verhofstadt in De Groene Amsterdammer/De Morgen

‘Niet hapklaar, wel eigenzinnig, moedig en rijk.’ – Jorn de Cock in De Standaard der Letteren

‘De auteur is een buikspreker die zijn betoog kracht bijzet met de woorden van zijn geliefde schrijvers.’ – Eric Bracke in De Tijd

‘Al vele jaren behoort Piet de Moor tot onze beste en onafhankelijkste boekbesprekers.’ – Wil Rouleaux in Trouw

http://www.janvanduppen.be/?p=166

- ‘Grimmig heden. Een polyfonie’ (Dagboek. Van Gennep, oktober 2007).

De kritiek over ‘Grimmig heden’:

‘Voor zichzelf heeft De Moor een doel geformuleerd: ‘schitteren zonder te verblinden’. In “Grimmig heden” heeft de auteur die ambitie briljant weten waar te maken.’  – Anet Bleich in de Volkskrant

‘Hotel Silesia’ (Van Gennep, 2de editie 2008)

http://www.janvanduppen.be/?p=379

Interviews met György Konrád, Imre Kertész, Magda Szabo, Uwe Timm, Andrej Bitov, Vladimir Vojnovitsj, Thomas Brussig, Ingo Schulze, Rüdiger Safranski, Joachim Fest, Elfriede Jelinek, Monika Maron, Péter Esterházy, Jörg Friedrich, Daniel Kehlmann, Ismail Kadare, François Furet, Ian Kershaw, Agota Kristof, Aleksandar Tisma, Claudio Magris, Tadeusz Konwicki, Sebastian Haffner, Dzevad Karahasan, Wladimir Kaminer, H.M. Enzensberger, Michael Braungart, Hanna Krall, Bronislaw Geremek, Andrej Szczypiorski, Rudolf Lorenzen, Lech Walesa, Markus Wolf, Stefan Aust, Hans Keilson, Günter Schabowksi, Karl Schlögel, Cees Nooteboom, Egon Bahr, Susanne Schädlich, Herta Müller, Joachim Gauck, Ferdinand von Schirach en vele anderen.

Over ‘Brieven aan mijn postbode, Will Tura en Peter Vandermeersch. Een lofrede op vrijheid, schoonheid en verbeeldingskracht’, schreef de pers:

Dirk Verhofstadt (in De Morgen en Liberales): ‘In totaal schreef Piet de Moor zes “bitterbrieven”.  Zijn kritiek is genadeloos, diepgravend en moeilijk weerlegbaar. Dit boek moet ruim gelezen en verspreid worden, nog vóór 8 oktober. Zodat niemand op 9 oktober kan zeggen: “Wir haben es nicht gewußt”.’

Marc Holthof in De Tijd: ‘De Moors verontwaardiging verleidt hem tot nogal wat boude uitspraken. Maar in zijn analyse van de verloedering van de Vlaamse kwaliteitspers slaat hij ook nagels met koppen. De Moor heeft natuurlijk een punt dat door de concurrentie de kranten hun democratische plicht verzaken ten voordele van pure commercie. “Die vorm van gewenning stompt ons af voor het gevaar van het sluipende totalitarisme in Vlaanderen”, zegt hij. En hij onderlijnt het gevaar dat de democratische partijen en politici machteloze klonen worden van het VB.’

Blokwatch: ‘De zes brieven werden nu gebundeld in een boek, dat afsluit met een stevig essay over het totalitarisme en het Vlaams Belang. Blokwatch publiceert, met toestemming van de auteur, hieronder een fragment uit dit belangwekkend essay waarvan we de lectuur van harte kunnen aanbevelen. Ook aan De Standaard-journalisten.’

Paul Depondt in de Volkskrant (Nederland): ‘Misschien is De Moors betoog wel het intelligentste “pamflet” dat tegen Filip Dewinter, de leider van het Vlaams Belang, en zijn kornuiten is geschreven, in elk geval overtuigender dan veel proza en karamellenverzen van schrijvers en dichters die zich gezamenlijk verenigen tegen een herhaling van een zoveelste Zwarte Zondag. Zijn bericht aan de bevolking is doordrenkt van het heldere denken van Hannah Arendt over het totalitarisme.’

Stef Vancaeneghem (Blog): ‘De citaten schetsen overigens maar een zeer onvolledig beeld van de magistrale manier waarop de auteur zijn hele betoog onderbouwt. Geen enkele Vlaming, kan na dit meesterlijk werk van Piet de Moor nog zeggen: we hebben het niet geweten. Als de Arkprijs van het Vrije Woord nog bestaat en een laureaat zoekt. Anders mag het voor ons ook De Gouden Uil zijn voor non fictie welteverstaan…’